Być sobą?

Ostatnio coraz rzadziej zdarza mi się tutaj pisać, za co bardzo biję się w pierś i po raz kolejny obiecuję, że będę tutaj wstawiał posty częściej. Mamy teraz czas wakacyjny, okres w roku, kiedy wiele osób opuszcza swoje domy i udaje się w różne strony świata, by odpocząć od tego codziennego zgiełku... i po prostu - od obowiązków. Poznajemy nowych ludzi, zawiązujemy przyjaźnie na długie lata, może ktoś się w czasie tegorocznych wakacji zakocha.

Jest takie powiedzenie, że "jak cię widzą, tak cię piszą". Nieprzypadkowo o tym piszę akurat teraz, bo przecież jadąc na różne wycieczki zarówno odkrywamy siebie przed współtowarzyszami podróży, jak i dajemy się poznać nowym ludziom. To od nas zależy, za kogo będą nas postrzegać, co w nas docenią, a może co w nas będzie się im nie podobało. Od razu nasuwa mi się skojarzenie z Tabula Rasa (czysta karta). Mamy przed sobą człowieka, którego dopiero poznaliśmy. On na nas patrzy i mimo tego, że jakąś pierwszą wstępną ocenę sobie wyrobił, to nic o nas nie wie.

Piszę o tym, bo niedawno sobie pomyślałem, że jeśli chcemy się zmienić, to najlepiej poznać nowych ludzi. Mamy szansę pokazać się im z nieco lepszej strony niż tym starym znajomym, którzy opinię o nas wyrobili sobie dawno i niejedno z nami przeszli. Oczywiście ja tutaj piszę o zwykłych znajomościach, przyjaźnie to przyjaźnie - tutaj funkcjonuje nieco inna zasada.

Z drugiej strony... człowiek podobno nigdy nie jest w stanie się zupełnie zmienić. Może podejmować wiele prób, uporządkować sobie bardziej życie, ale zawsze pewne cechy będą dla niego niezmienne. Jest też inna szkoła - człowiek nie zmienia się z dnia na dzień, ale w dłuższym czasie już tak.

W końcu zaczynam dochodzić do takich wniosków - a może powinienem być taki, jaki jestem? Może nie powinienem się zmieniać, bo wtedy nie będę sobą? Kiedy jestem sobą, a kiedy nie? To są rozważania na długie godziny. Wydaje mi się jednak, że niezależnie od tego, kogo poznajemy i w jakiej sytuacji, powinniśmy starać się pokazać swoje pozytywne strony, nie zapominając jednocześnie o tym, że przecież jesteśmy tylko ludźmi i mamy swoje słabości, czy wady. Kiedy zdarzało mi się przeglądać wpisy dziewczyn na wybranych portalach randkowych, to rzeczą wspólną wielu w rubryce "cechy wymarzonego chłopaka" było "bycie sobą". Moja pierwsza myśl - "eee, to łatwe"! Po dłuższym zastanowieniu przyszła refleksja, że trudniejsze niż myślałem. W końcu nie ma godziny, kiedy kogoś nie udajemy. Powody mogą być bardzo różne. Jeżeli z tego wpisu ma wypłynąć jakaś myśl (choć pewnie i tak tego nie czytacie, bo pływacie sobie gdzieś w nadmorskim kurorcie), to właśnie taka: bądź sobą, nie bądź fałszywy.

Z takich organizacyjnych spraw: za 1,5 tygodnia na tym blogu wystartują... wywiady! Będę chciał raz na miesiąc porozmawiać z wybraną ciekawą osobą. Zobaczymy, jak to wyjdzie. Na razie wstępnie tylko to zapowiadam. Jeśli skrobniecie jakiś komentarz, będzie mi bardzo miło.