Przejdź do głównej zawartości

Otwórz się na dobro! (podejmuję wyzwanie)

Zostałem przez Michała Rukata z bloga Idąc alejami nominowany do napisania postu o... otwartości. Podejmuję wyzwanie.

Pierwsza historia. Pisałem wam już wielokrotnie, iż działam w radiu, i to w dodatku akademickim. Wspominałem ostatnio też o tym, że koordynowałem projekt audycji REFLEKtor w ramach Akademickiego Stowarzyszenia Katolickiego "Soli Deo". Jako że do mówienia na antenie nadaję się jak rolnik do pracy w call-center, to zajmowałem się czym innym, a konkretniej realizacją dźwięku. Przychodziłem więc co niedzielę do radia (choć dla niektórych było niepojęte, jak można w taki dzień regularnie wstawać o 5:00 rano, ale przecież nikt nie powiedział, że jestem normalny!). Pewnego dnia miałem bardzo zły humor. Ale nie taki zły humor, że beznadzieja, smutek i czarna rozpacz. Taki zły humor, że lepiej się nie zbliżać, bo gryzę. Taki zły humor, że ludzie ode mnie odchodzili na pewną odległość. Wśród nich była redakcyjna koleżanka Marta (autorka blogu Domowo - Marto, wybacz, i tak by się parę linijek niżej wydało!), która zresztą słynie z pogodnego nastawienia do życia (i co wychodzi jej bardzo dobrze). Jeśli ona trzymała się ode mnie z daleka, to znaczy, że naprawdę gryzłem!

Audycja się kończyła i cotygodniową tradycją prowadzący mnie opuszczali, a ja zostawałem sam, realizując kolejne audycje (dyżur to dyżur). Wspomniana dziewczyna też wychodziła, ale przechodząc do wyjścia poklepała mnie po ramieniu i podrzuciła jakąś kartkę. Gdy wyszła, spojrzałem na tę kartkę.


Przyznam, że tak jak miałem naprawdę bardzo zły dzień, tak w ułamku sekundy stał się on jednym z lepszych w moim życiu. Taki drobny gest, który mnie zaskoczył i wzruszył. Kilka tygodni później mieliśmy kolegium redakcyjne, na którym tym razem to Marta miała zły humor. W dodatku była zmęczona i bolała ją głowa. Postanowiłem się zrewanżować i również podrzucić jej "kartkę". Dzień później na jej stronie ujrzałem taki oto wpis:


Czaicie? Tyle dobra! Tyle szczęścia! To takie chwile, w których człowiek ma ochotę wyściskać każdego, kogo napotka. Dobro wróciło!

Druga historia, tym razem bez obrazków. Po pierwszym roku studiów ze względów zdrowotnych musiałem wziąć urlop. Gdy rok później wracałem na uczelnię, nie znałem nikogo. Postanowiłem na facebooku odezwać się do jednej dziewczyny z kolejnego rocznika. Chciałem poznać nowych ludzi, żeby nie czuć się taki zagubiony. A że byłem na studiach troszkę dłużej, pomogłem jej coś tam w sesji. Może to było niewiele, na tyle ile potrafiłem, ale była mi bardzo wdzięczna. Potem z racji perturbacji zdrowotnych musiałem wziąć kolejny urlop zdrowotny, więc już wspólnych tematów za bardzo nie mieliśmy. Odzywaliśmy się do siebie rzadko i na zasadzie "co słychać".

Kilka miesięcy temu mieliśmy dość nieprzyjemną rozmowę. Była krótka i kończąca się słowami "nie mam ochoty z Tobą dziś rozmawiać". Pomyślałem sobie, że mówi się trudno i żyje się dalej. Nie z wszystkimi zawsze można utrzymywać dobre relacje. Każdy jest inny. Paręnaście dni temu zaczynałem uczyć się do tegorocznej sesji, podczas której muszę nadrobić trochę zaległości. Do zdania mam egzaminy, do których już kiedyś podchodziłem. Był jeden problem - nie miałem już tych skryptów i notatek. Wiedziałem, że one na jakimś mejlu są, ale ani nie znam nazwy, ani hasła. Mógłbym kogoś spytać, ale przez tę pustkę w głowie nawet nie miałem na to siły. Pomyślałem sobie: "Trudno, jakoś się nauczę."

Tego samego wieczoru napisała do mnie ona. Zapytała, czy potrzebuję jakichś notatek. Byłem zszokowany, ale - jak to student w czasie sesji - "jak dają, to biorę". Nie dość, że wysłała mi to, czego mi brakowało z poprzednich podejść, to dostałem tego jeszcze więcej. Co więcej! Z jednego przedmiotu dostałem nawet notatki z każdego wykładu! Odpisałem, że dziękuję bardzo, choć jestem zaskoczony jej pomocą. Dziewczyna mi odpisała tak: "Kiedyś mi bardzo pomogłeś w czasie sesji, teraz ja pomagam Tobie".

Gdyby nie pewne osoby, sytuacje, nie wpadłbym na pomysł rekolekcji o dawaniu dobra. Dobro idzie dalej, jak fala. Jak je wypuścisz z odpowiednią siłą, nikt nie zdoła tego zatrzymać. Rozsyłaj dobro jak tsunami. Warto.

Chyba nie muszę mówić, jak to się ma do otwartości? Żeby dać komuś dobro, trzeba się na niego otworzyć. A żeby się na niego otworzyć, trzeba się otworzyć na siebie, z całą swoją przeszłością, teraźniejszością, z całymi swoimi planami, marzeniami i przede wszystkim z prawdą o sobie. Dopiero wtedy możemy pomagać innym. Albo AŻ wtedy.

-----------------

Ten tekst to część akcji Mocnej grupy blogerów.. Jeśli chcesz dołączyć - nie wahaj się! Wejdź TUTAJ i otwórz się!


Kogo nominuję?

Blog DOMiOWO
Blog Grzegorz Kramer SJ
Blog Uśmiech się

Komentarze

  1. Ale CZAD! Uśmiech mam świetny czytając to!
    Dzięki za nominację i dzięki za... dobro :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Bardzo miłe sytuacje Cie spotkały :) trafiłam na Ciebie, czytając bloga DOMiOWO :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wywiad z ks. Robertem Grzybowskim

ks. Robert Grzybowski - duszpasterz diecezji drohiczyńskiej, pasjonat sportu, miłośnik wspinaczki górskiej, zdobywca wielu szczytów
Czy odprawiając mszę na szczycie góry, czuje się ksiądz bliżej nieba?
Pewnie tak. Jest w tym jakiś mistycyzm. Trudno jest mi mocno przekazać, bo jest w tym jakaś intymność. To też jest taki moment, który ciężko uchwycić. Na górze jest zimno, są niedogodne warunki… Na pewno jednym z naszych największych przeżyć na szczycie był McKinley. Ta zimna góra, na której były dogodne warunki, pozwoliła nam na niezwykłe dla nas przeżycie. To było chyba moje najwyraźniejsze doświadczenie, że patrzę na całą Amerykę z góry, z najwyższego punktu i mówię: „Boże, błogosław im.”
Pytam nieprzypadkowo, gdyż jedną z księdza pasji jest wspinaczka wysokogórska, ale też piłka nożna, kajaki czy wyprawy rowerowe. Znajduje ksiądz na to czas wśród innych duszpasterskich obowiązków?
Chyba jest coraz słabiej. Czuję się sfrustrowany, że nie mam czasu i tak wybieram, że Pan Bóg budził w moi…

Może to właśnie będą Roraty mojego życia?

Tak sobie teraz myślę... może to wstawanie o 2:00 do pracy, odpalanie autobusu przed 4:00 i wyruszanie w miasto z jeszcze półprzytomnym umysłem, podjeżdżanie na przystanki i zabieranie pierwszych - równie zaspanych - pasażerów... może to też jest czuwanie? Jutro mogę o Roratach zapomnieć, ale może to ja kogoś zawiozę na te Roraty? Może pośrednio dzięki mnie ktoś będzie czuwał od świtu? On będzie czuwał przy ołtarzu, ja będę czuwał za kierownicą autobusu. I tak będziemy czuwali.

Kolejny już Adwent. Przez cały rok dosłownie na niego czekałem. Serio! Co jakiś czas na youtubie mi wyskakiwała jakaś pieśń adwentowa i sobie wzdychałem, kiedy już nadejdzie ten przepiękny czas oczekiwania, wstawania na Roraty, tego porannego Rorate Caeli. A gdy już nadszedł... No nijak nie potrafię się w niego wczuć. Zacząłem z wielką mocą. Odpaliłem sobie Plaster Miodu 2 o. Szustaka, zobowiązałem się przed samym sobą, że przez cały Adwent będę siadał z herbatą i słuchał tego, co ma mi do powiedzenia Pan Bóg s…

Zamknąć na miłość

1 stycznia ksiądz proboszcz w mojej parafii ma taki zwyczaj, że po ogłoszeniach duszpasterskich składając życzenia przytacza Błogosławieństwo Aaronowe. Brzmi ono tak:
"Niech cię Pan błogosławi i strzeże. Niech Pan rozpromieni oblicze swe nad tobą, niech cię obdarzy swą łaską. Niech zwróci ku tobie swoje oblicze i niech cię obdarzy pokojem."

Myślę, że to są najgenialniejsze życzenia, jakimi można obdarować człowieka. Wzięte prosto z Biblii, ukazujące tę niezwykłą bliskość Boga. Jest w tym też duża doza optymizmu. My się przyzwyczailiśmy, że słowa brane z Pisma Świętego są takie wzniosłe, dostojne, a jak czytam to błogosławieństwo, odczuwam głęboką radość w sercu, czuję jakby te życzenia były mi bardzo bliskie, ukazywały dokładnie to, czego potrzebuję.
A przecież wszyscy właśnie potrzebujemy tej bliskości Najwyższego. Przecież wszyscy chcemy doznawać pokoju. Niektórzy to nie tylko pokoju, ale także - a może przede wszystkim - spokoju!
Myślę, że te życzenia mają dużą swą moc także …